Alain Resnais'in yönettiği 1959 tarihli 'Hiroshima Mon Amour', sadece bir aşk hikayesi değil, aynı zamanda hafıza, savaşın travması ve kültürler arası çatışma üzerine derin bir meditasyondur. Film, Hiroşima'da çekilen bir savaş karşıtı filmde rol alan genç bir Fransız aktris (Emmanuelle Riva) ile evli bir Japon mimar (Eiji Okada) arasında geçen kısa ama yoğun bir ilişkiyi merkezine alır. İkili, tanıştıkları andan itibaren bir tutku yaşarken, bu tutku kişisel geçmişlerinin ve Hiroşima'nın toplu hafızasının gölgesinde şekillenir.

Senaryoyu ünlü yazar Marguerite Duras'ın kaleme aldığı film, geleneksel anlatı yapısını reddederek, zaman ve mekan içinde serbestçe dolaşan bir bilinç akışı sunar. Karakterlerin diyalogları, bireysel anılar (aktrisin II. Dünya Savaşı sırasında yaşadığı ilk aşk ve kayıp) ile kolektif bir trajedi olan atom bombasının yıkımı arasında gidip gelir. Resnais'in yenilikçi kurgusu ve görsel dili, özellikle bombanın sonrasına ait arşiv görüntüleri ile kurmaca sahneleri iç içe geçirmesi, izleyiciyi sarsıcı bir deneyime davet eder.

Oyunculuklar son derece içten ve güçlüdür. Emmanuelle Riva, acıyı ve arzuyu aynı anda yansıtan karmaşık performansıyla unutulmazdır. Eiji Okada ise sakin ve derinlikli tavrıyla karakterinin hüznünü ve bilgeliğini mükemmel aktarır. 'Hiroshima Mon Amour', Yeni Dalga sinemasının en önemli örneklerinden biri olarak kabul edilir. Film, aşkın geçiciliği ile tarihin kalıcı izleri arasındaki gerilimi, şiirsel ve çarpıcı bir dille anlatır. Sinema tarihine ilgi duyan, felsefi derinliği olan ve görsel olarak yenilikçi filmler arayan her izleyici için mutlaka görülmesi gereken bir başyapıttır. İnsanlık durumu, savaşın etkileri ve evrensel duygular üzerine düşünmek isteyenler için vazgeçilmez bir deneyim sunar.