2010 yapımı 'It's Kind of a Funny Story', Anna Boden ve Ryan Fleck'in yönettiği, beklenmedik bir yerde umut bulan bir gencin hikayesini anlatıyor. Film, okul ve gelecek kaygısıyla klinik depresyon yaşayan 16 yaşındaki Craig'in (Keir Gilchrist), intihar düşünceleri nedeniyle gönüllü olarak başvurduğu bir hastanenin yetişkin psikiyatri servisinde geçirdiği beş günü konu alıyor. Burada, kendisinden çok farklı yaşam deneyimlerine sahip hastalarla tanışan Craig, özellikle gizemli Bobby (Zach Galifianakis) ve çekici Noelle (Emma Roberts) ile kurduğu bağlar sayesinde kendi sorunlarına yeni bir perspektiften bakmayı öğreniyor.

Oyunculuk performansları filmi taşıyan en önemli unsurlardan. Keir Gilchrist, Craig'in içsel çatışmalarını ve kırılganlığını samimi bir şekilde yansıtıyor. Zach Galifianakis, alışılageldik komedi rollerinden sıyrılarak, derinlikli ve dokunaklı bir performans sergiliyor; Bobby karakteri hem mizah hem de hüzün barındırıyor. Emma Roberts ise Noelle karakterine naif bir güç katıyor. Yönetmenler, hassas bir konuyu didaktikliğe düşmeden, dengeli bir mizah ve dram anlayışıyla işliyor. Görsel olarak, Craig'in hayal dünyasını yansıtan animasyon sekansları, filmin yaratıcı dilini zenginleştiriyor.

'It's Kind of a Funny Story' izlenmeli çünkü ruh sağlığı konularını yargılamadan, insani bir şekilde ele alıyor. İyileşmenin doğrusal bir yol olmadığını, bazen beklenmedik yerlerde ve insanlarda destek bulabileceğimizi hatırlatıyor. Mizah ve dramı iç içe geçiren tonu, izleyiciyi hem güldürüyor hem de düşündürüyor. Hayatın baskıları altında ezilen herkesin kendinden bir parça bulabileceği bu sıcak ve samimi hikaye, umudun küçük anlarda nasıl filizlenebileceğine dair etkileyici bir portre çiziyor.