Jacques Tati'nin 1967 yapımı Playtime, sadece bir komedi filmi değil, aynı zamanda modernite ve mimari üzerine düşündürücü bir yorumdur. Film, sevimli ve sakar karakter Mösyö Hulot'nun, yüksek teknolojiyle donatılmış, cam ve çelikten oluşan bir Paris'te kayboluşunu anlatır. Bu steri̇l ortamda, bir grup Amerikalı turistle kesişen yolları, günlük hayatın absürtlüklerini ve insan ilişkilerini mizahi bir dille ele alır. Özellikle, henüz inşaat halindeki bir gece kulübü/restoranın açılış gecesinde yaşanan kaos, filmin en unutulmaz sahnelerini oluşturur.

Tati, oyunculuğu ve yönetmenliğiyle, diyalogları minimuma indirgeyerek görsel mizahın gücünü gözler önüne serer. Geniş açılı çekimler ve detaylarla dolu arka planlar, her izleyişte yeni keşifler sunar. 155 dakikalık süresiyle adeta bir şehir senfonisi niteliğindeki Playtime, geleneksel anlatı yapısını reddederek izleyiciyi pasif bir konumdan aktif bir gözlemciye dönüştürür.

Film, döneminin çok ötesinde bir teknik vizyonla çekilmiş, devasa setleri ve karmaşık koreografisiyle sinema tarihinde özel bir yer edinmiştir. Modern hayatın yabancılaştırıcı etkilerine rağmen, insani temasın küçük anlarda nasıl filizlendiğini gösterir. Playtime izlemek, sadece gülmek için değil, çağdaş dünyaya farklı bir pencereden bakmak için de bir fırsattır. Jacques Tati'nin başyapıtı, komedi türünü yeniden tanımlayan, her detayı özenle işlenmiş bir görsel şölendir.